Στ’ αμπέλι

Από την Ειρήνη Σουργιαδάκη

Ήρθε η νύχτα. Έψαξε για ένα μέρος να κοιμηθεί. Περιπλανήθηκε αρκετές ώρες. Πέρασε μεγάλες λεωφόρους, ολοφώτιστες πλατείες, διέσχισε στενάκια κι άλλα στενάκια, έπεσε πάνω στο σκουπιδιάρικο κι άλλαξε δρόμο- δεν αντέχει το θόρυβο μπίου μπίου μπίου κι αυτό το φως που γυρίζει- τον τρομάζει. Το ‘χει ξαναδεί αυτό το φως και σ’ άλλα αυτοκίνητα που τρέχουν σαν τρελά- ακατανόητα πράγματα. Έπιασε να ψιχαλίζει, πρέπει να κινηθεί γρήγορα αν δε θέλει να γίνει παπί. Καθώς περπατάει στο πεζοδρόμιο βλέπει στα δεξιά του μια πιλοτή πολυκατοικίας. Αυτό θα πει τύχη! Σπρώχνει ελαφριά την πόρτα με τον ώμο του και μπαίνει μέσα πατώντας σαν τη γάτα, όσο πιο αθόρυβα γίνεται. Προχωράει λίγο, απέναντι αυτοκίνητα κι άλλη μια πόρτα, πιο πίσω μια σκοτεινή γωνία. Η βροχή τώρα έχει ξεκινήσει για τα καλά, ευτυχώς είναι προστατευμένος. Μεγάλη υπόθεση το σπίτι, σκέφτεται. Φτάνει στη σκοτεινή γωνίτσα, κοιτάζει γύρω, κάθεται κάτω, σε λίγο ξαπλώνει και κλείνει τα μάτια του. Ο ύπνος ήρθε εύκολα κι ήταν πολύ γλυκός και ήρεμος.

Little blue girl

Από την Ειρήνη Μαργαρίτη

You tube… ένα κοριτσάκι είναι πολύ θυμωμένο γιατί δεν μπορεί να βγει έξω γιατί βρέχει. Η Nina Simone τραγουδάει “sit there and count the raindrops falling on you, it’s time you knew”, εγώ δεν είμαι θυμωμένη, ήμουν. H βροχή σταμάτησε κι Εμένα μου άνοιξαν την πόρτα, όμως δεν ξέρω πού να πάω.

Χθες με πήρε τηλέφωνο στις 12:48. Εκείνη την ώρα μιλούσα με μια φίλη μου. Έκλεισα το τηλέφωνο και απάντησα σ’ αυτόν. Αυτός είναι ο σημαντικός. Είναι ο πιο σημαντικός. Είναι το πιο ηλίθιια σημαντικό πράγμα που συμβαίνει στην ζωή μου. Με ρώτησε τι κάνω και του απάντησα ότι είμαι μόνη. Ο συγκάτοικος με εγκατέλειψε. Πήγε διακοπές… Κακόμοιρο κορίτσι μου λέει. Και τί θα κάνεις; Έχεις κάτι να μου προτείνεις του λέω; Να βρεθούμε μου λέει. Σκέφτομαι… επιτέλους αποφάσισε. Του λέω, "θες να έρθεις από εδώ;", μου λέει, "δεν έχω λεφτά πάνω μου και το τελευταίο τρένο πέρασε". Είμαι έτοιμη να του πω, “πάρε ένα ταξί και θα το πληρώσω εγώ”, “τίποτα άλλο μόνο να έρθεις εδώ και θα πληρώσω εγώ”, “θα κάνω τα πάντα για να έρθεις στο σπίτι μου… μόνο έλα και θα σου μαγειρέψω αν πεινάς και δεν θα σε κάνω να σκέφτεσαι αφού δεν θες, στ’ ορκίζομαι  θα είμαι το καλύτερο κορίτσι του κόσμου".

Η φούσκα

από τη Στεφανία


«Καλά εσύ στον κόσμο σου!», «τώρα αυτό πώς να το πάρω; Αρνητικά; Θετικά;». Τι σημαίνει άραγε; Ουφ, πολλή σκέψη, στην τελική έτσι γεννήθηκα, από τη μια φούσκα βγήκα για να μπω κατευθείαν στη δίκια μου, τη σαπουνόφουσκα, που λίγο παρατηρητικός να ήσουν, έβλεπες τα απτά σχεδόν όρια της. Σαν δεύτερο δέρμα, ανάσαινε, επέλεγε εισερχόμενα, διευθετούσε τα εξερχόμενα και όταν κουραζόταν ή απλά απαξιούσε ή έπαιρνε άδεια από τον προσωπικό της χωροχρόνο και κοιμόταν και μέσα εκεί κοιμόμουν κι εγώ.

Μητροπολιτικές Ιστορίες #7

Οι Μητροπολιτικές Ιστορίες #7 κυκλοφορούν πλέον στην πόλη.

Κάτω από τον γενικό τίτλο "Αθήνα-Ζέστη-Επαφή" δέκα συνεργάτες μας έγραψαν από μια σχετική ιστορία απόλυτα συμβατή με την εποχή και το συναίσθημά της.

Αναζητήστε το τεύχος στην αυγουστιάτικη Αθήνα ή βρείτε το ηλεκτρονικά εδώ.

Εν τω μεταξύ, μαζί με σχόλια και απόψεις για το τεύχος, περιμένουμε καινούριες ιστορίες που θα μας οδηγήσουν μέχρι το τεύχος του φθινοπώρου.

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι.

Οι 24 ώρες του Γιαπωνέζου στην Αθήνα

από τη Λώρη Ισαάκ

Η Θεοδώρα άνοιξε με καθημερινές κινήσεις τον υπολογιστή και διάβασε το πρώτο μέιλ: «Σκέφτομαι να επισκεφτώ την Αθήνα το σαββατοκύριακο 17-18 Απριλίου. Θα φτάσω στις 17 του μήνα, με την πρωινή πτήση της Easyjet και θα μείνω στο hotel Plaka στην οδό Καπνικαρέας. Έχεις χρόνο να φάμε μαζί το βράδυ της 17ης και ίσως να με ξεναγήσεις για μια μέρα στην Αθήνα; Θα φύγω το απόγευμα της επόμενης μέρας. Best, Yusuke». Απάντησε αμέσως: «Ναι, να έρθεις όποτε θέλεις και φυσικά θα σε ξεναγήσω. Αλλά καταλαβαίνεις ότι θα γίνεις ο τουρίστας με το παγκόσμιο ρεκόρ ελάχιστης παραμονής στην Ελλάδα. Ο χρόνος είναι πολύ λίγος, τι θα ήθελες να κάνουμε αυτές τις ώρες; Μπορούμε να δούμε μουσεία, να δούμε αξιοθέατα ή απλώς να περπατάμε στους δρόμους της πόλης».

Αναγκαστικό Μετρό

από την Ιωάννα Κωστοπούλου

Κατεβαίνει αναγκαστικά τη μπούκα του μετρό. Τα λεωφορεία που πάνε Kέντρο τα καταργήσανε. Κάποιος θά΄κανε κάποιο ψυχικό πάλι. Χωρίς λοιπόν άλλη επιλογή βρίσκεται να περπατάει βιαστικά στο γυαλιστερό πάτωμα. Η γυαλούρα δυσκολεύει την κίνηση και η επιβράδυνση τροφοδοτεί τη γεννήτρια της τσαντίλας. Στις κυλιώμενες βρίσκει επιτέλους γαλήνη, με την ευκαιρία η βιασύνη ανεβάζει στροφές, κατεβαίνει σχεδόν κουτρουβαλώντας αλλά επιδέξια. Ουφ! Το τρένο φτάνει φυσικά γεμάτο και το σούρσιμο ξεκινάει. Φυσικά ασφυκτιά. Μπινελικώνει σιωπηλά, καταριέται και είναι έτοιμος για κάθε βλέμμα. Βλέμματα «των παιδιών, των αργόσχολων, των απαιτητικών». Σκάσε! Για βλέμματα αδιάκριτων πρόκειται. Αδιάκριτοι αντιπαθητικοί στον μισό πόντο όλοι.

Πάρτυ;

Πάρτυ. Πιο καλά -στα λόγια της αφίσας- μια καινούρια αφήγηση για την πόλη. Το project μητροπολιτικοί έρωτες είναι τα εξής:

1) έκθεση φωτογραφίας
2) έκθεση ζωγραφικής
3) έκθεση εικαστικής δημιουργίας
4) προβολή σύντομων video
5) η πρώτη φορά που μαζευόμαστε να γνωριστούμε
6) πάρτυ

Η πρόσκληση απευθύνεται σε όλους: συνεργάτες, αναγνώστες, φίλους

Την Παρασκευή λοιπόν, στις 11/6 στον Χώρο 12Α στις 9.30 το βράδυ.

Κύπρου 12Α, Μοσχάτο (πλησίον ΗΣΑΠ Καλλιθέας)