Μητροπολιτικές Ιστορίες #10

Το νέο τεύχος των Μητροπολιτικών Ιστοριών έχει ως θέμα τις πλατείες. Καλοκαιρινές, γεμάτες ζέστη και αναμνήσεις. Το νέο μέγεθος ελπίζουμε να μην σας μπερδέψει.

Για αρχή ρίξτε μια ματιά εδώ. 

Ηρωες

της Παρασκευής Στεργίου

Από τη μέρα που σταμάτησα να πιστεύω η ζωή μου με κουράζει. Την ώρα του ύπνου έρχεται, μού δίνει το πουκάμισο μου, ένα καθαρό ζευγάρι γυαλιά, ένα ποτήρι παγωμένο νερό και μού λέει «σήκω, θα σού δείξω!». Εγώ βάζω τα γυαλιά, το νερό δεν το πίνω, ο λαιμός μου με τσούζει και μού ‘ρχεται να βήχω. Τότε, ανάμεσα στους καθαριστές του δήμου που καθαρίζουν στην Κολοκοτρώνη, ανάμεσα στους φτωχούς που πουλάνε κουλούρια στου Ψυρρή, ανάμεσα στους βαμμένους τοίχους στην Τζαβέλα εκεί που στρίβεις, για να μπεις στη Μεσολογγίου, καταλαβαίνεις το δροσερό αεράκι που φουσκώνει την άνοιξη πριν αυτή ακόμη έρθει, αμέσως μετά την υποψία της. Γενικώς, ήταν στη Ζωοδόχου Πηγής από το 90 μέχρι το νούμερο 33 (αν θυμάμαι καλά είναι σφηνωμένο στην πρόσοψη μιας πολυκατοικίας που πάνω είναι σπίτι και κάτω θλιβερό τυπογραφείο) που κατάλαβα πρώτη φορά ότι δεν υπάρχουν. Στην αρχή, σκέφτηκα τον Νίτσε που με τρόμαζε μικρή. Κάθε φορά που χαιρόμουνα λίγο το έκρυβα, γιατί ήταν ύποπτο. Τώρα, σκέφτομαι ότι όλες οι πλατείες λένε τα ίδια και τα ίδια, ότι τα παγκάκια μιμούνται το ένα την κλίση του άλλου, ότι τα βρόμικα, σκονισμένα δέντρα αντιγράφουν τους βρόμικους, σκονισμένους ανθρώπους που κατουράνε στις ρίζες τους, ότι τα στενά και στραβά δρομάκια κοντά στο λόφο του Στρέφη αντιγράφουν τα σοκάκια που έχουν στο μυαλό τους οι ερωτευμένοι που κάνουν βόλτες και σκέφτονται το καλοκαίρι και ότι το δωμάτιο μου κάθε φορά που σταματά να με πιέζει αντιγράφει τα δωμάτια της απέναντι πολυκατοικίας που φαίνονται πίσω από τα τζάμια και με καθησυχάζουν ότι ζω όπως όλοι, ότι είμαι φυσιολογική.

Κεραυνός εν α(γ)νία

της Δάφνης Σερπάνου

Συννεφιασμένο απόγευμα Μάρτη γύρω στις 6.00μμ. Κατηφορίζοντας προς Παγκράτι με το αυτοκίνητο δεν περιμένω απλά τίποτα να φτιάξει το κέφι μου. Γυρνώντας το κεφάλι μου φευγαλέα προς το παράθυρο του συνοδηγού σε βλέπω. Μόλις ένα στενό πιο κάτω από το σπίτι μου. Ξαφνικά τα μάτια μου λάμπουν, σχεδόν πετούν σπίθες! Καθώς το αυτοκίνητο κινείται, μένω κολλημένη στο τζάμι μέχρι να σε χάσω πλήρως από το οπτικό μου πεδίο. Εσύ αγέρωχος και επιβλητικός αν και περπατάς σκυφτός -σχεδόν σκεπτικός- στον πεζόδρομο που βγάζει στον κεντρικό.

Μητροπολιτικές Ιστορίες #9 όπως λέμε Retropolis

Το νέο τεύχος των Μητροπολιτικών Ιστοριών είναι αφιερωμένο στο project "Retropolis", μια πρωτοβουλία των Μητροπολιτικών Ιστοριών και της εφημερίδας Metropolis.

11 συγγραφείς παίρνουν την αφορμή τους από τα τραγούδια του '30 και γράφουν μια ιστορία για τη σύγχρονη Αθήνα.

Αποσπάσματα από τις ιστορίες θα διαβαστούν στις 3 Μαΐου στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης όπου θα ακουστούν και οι διασκευές πολλών τραγουδιών στο πλαίσιο του ίδιου project.

Μια συνάντηση των Μητροπολιτικών Ιστοριών

Μια εκδήλωση με ερωτικές αναγνώσεις στον επιβλητικό χώρο του Μουσείου Ισλαμικής Τέχνης

Ο Γιώργος Χρυσοστόμου, ο Ένκε Φεζολάρι, ο Σαμψών Φύτρος, ο Δημήτρης Χαλιώτης, η Λίνα Καλπαζίδου είναι μεταξύ εκείνων των ηθοποιών και συγγραφέων της νέας γενιάς που συμμετέχουν σε μια πρωτότυπη εκδήλωση που το κυρίαρχο στοιχείο της είναι οι  ζωντανές αναγνώσεις  διηγημάτων που αναφέρονται σε ερωτικές συναντήσεις που συνέβησαν στην Αθήνα – διηγήματα που γράφτηκαν από νέους σε ηλικία συγγραφείς και φιλοξενήθηκαν για πρώτη φορά στα τεύχη της τριμηνιαίας έκδοσης «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ» («ΜΙ»). Η εκδήλωση , που θα πραγματοποιηθεί στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης (Αγ. Ασωμάτων 22 και Διπύλου 12) την Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου στις 19.30 μ.μ, εντάσσεται στο πρόγραμμα Athens Every Week του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

Aθήνα. Kάπου στο κέντρο,10μμ

Από την άλις

Στρίβουμε στη Βερανζέρου. Είναι γύρω στις δέκα το βράδυ. Είναι πολλές, όμορφες, μαυρούλες. Μικρές, σίγουρα όχι πάνω από εικοσιπέντε. Τις λιμπίζονται οι άντρες. Ανοίγουν τα παράθυρα, τους πουλάνε με νάζι την πραμάτεια τους. Μια χτυπάει και το δικό μας παράθυρο. Δεν ανοίγει ο μικρός -βλέπω στα μάτια του τη ντροπή. Ίσως άμα ήταν με κάνα φίλο του να έκανε πλάκα. Μα τώρα με μένα δεν είχε και πολλά να αραδιάσει.Την ακούω να λέει "δέκα ευρώ το τσιμπούκι". Χαμογελάει. Είναι γλυκιά και όμορφη, αθώα και τόσο παιδί. Την έχουν δασκαλέψει να τα λέει σωστά αυτά τα λίγα λόγια. Καθαρά, με άρθρωση άρτια. Ίσως και να 'ναι από τα λίγα ελληνικά που ξέρει.

Μητροπολιτικές Ιστορίες #8

Στο καινούριο τεύχος των Μητροπολιτικών Ιστοριών θα μπορείτε να διαβάσετε, όπως λέει και ο τίτλος του, Ιστορίες Καθημερινής Κρίσης. Είναι αυτό που φαντάζεστε. Καλή ανάγνωση.

Το τεύχος το βρίσκετε σε σημεία της πόλης αλλά και εδώ, μαζί με τα προηγούμενα τεύχη μας.